Het Meisje met de Zwavelstokjes

11-12-2012| Het was oudejaarsavond. Daar liep het meisje op haar blote voetjes, rood en blauw van de kou. Ze hield een bosje zwavelstokjes in haar hand. Niemand had iets van haar gekocht vandaag. En zonder geld durfde zij niet naar huis te gaan…

Tijdens de donkere dagen voor kerst en met de eerste sneeuwval achter de rug, ligt het voor de hand het Meisje met de Zwavelstokjes te herinneren. Het is één van de treurigste sprookjes die ik ken. Misschien wel omdat het (enigszins) echt gebeurd kan zijn.

Brrrr… het was zo ontzettend koud. Het meisje verloor het gevoel in haar handjes. Voorzichtig trok ze een zwavelstokje uit het bosje. Ze streek het langs de muur… Rrrtttssss. Het heldere vuurtje warmde haar handen. De schaduwen flakkerden op de muur. Plotsklaps keek het meisje dwars door de muur heen. Ze zette grote ogen op van verbazing. Ze zag …

Misschien wordt dit wel een nieuw sprookje in het park. In één van de gangen in de groeve, met projecties van dromen en verlangens. Of als winterse voorstelling in het bos. Met een echte verhalenverteller en sterretjes voor de kinderen… de tijd zal het leren.

Het meisje met de zwavelstokjes